كولاك    

ميان كولاك نفس هايم

 يك هيكل خميده مه آلود

چونان بخارهاي لرزان دودكشي مسلول

.  آرام ، پرسه مي زند

هميشه نگاهم

با لمس خوشه هاي تنهايي

- قنديل ها يي كه فوج فوج از آسمان تار چشمهايش آو يخته اند- 

 .  به انجماد رسيده است

و دستهاي منقلبش 

كه وهم سرخي از حيات

درونشان سوسو مي زند

 .  در لابلاي خاطراتم زنگار بسته اند 

***

در من سكوت كن-

 ...  اي نرگس آبي بر ساحل چشمهات رسته

 در موج موخ گيسوان مه آلوده ات

آني ماه

به پهناي پنجره ام

آه كشيد

 . چيزي غريب در لاك آهكين جزيره هستي ام رسوخ كرد 

 . هستي جوانه زد  

  و سايه دو ماهي

 .  بر پيكر موج هاي شرجي لغزيد  

***

 با من فرو ريز -

اي در روده انديشه هات

 .  سوسمار مه آلودي پناه جسته 

 ،  آني سير سيرك حنجره ات غريد 

 .  و پنجره به هم كوبيد

،  ماه به تن خشكيده مار تكيه زده بود

و از درون كپك زده ام

 . بوي ترش ويراني مي آمد 

***  

ميان هر نفسي به بن بست رسيده ام

 .  و نام ماه به شماره مي افتد  

هنوز از جراحت حبابهاي يخ بسته

 ،  كه بر درخت بي حاصل ملازمند 

 .  بوي ترش ويراني مي آيد 

،  همگام با نيلوفران دامانت-

 ،  از پلكان كاج

 ...  به ميهماني آسمان بالا خواهي رفت

در من سكوت كن 

 .  ميان دو خورشيد سرگردانم  

درون كولاك نفس هايم

 .  سايه اي از من پرسه مي زند  

       مهشيد شكيبا

 1376  تابستان 

بازگشت