پيدايش    

زندگي بازيست

 !   حتي مرگ هم 

و عشق

نگاه تمنائيست

 .  بر آنچه نيست و بايد باشد

اين را كورسوي نوري به من نماياند

كه تن پوش آسماني اش

 . قرنها پيش در آسمان متلاشي شده بود 

 ...  زندگي 

 ...  عشق 

  ...  و مرگ 

بازيچه هاي آن حضور منجمد ازلي

كه من بازيگوشي را

كه در هزارتوي خويش پنهان شده بود

.  به سوي مرزهاي هيچ كشاند 

و آنجا باد 

 هنوز با تن زنگار گرفته گردونه اش

 . ميانمان ميتاخت

 ...  آني باد از چهارسو

 از چهارسو فرو پاشيدن گرفت

و ريشه هاي بي نهايت تن هامان

 .  در هم فرو پيچيد 

...  رعد  

   ...  موج  

هستي كه به طغيان مي آمد

و شيوا كه لميده بر ماه 

 .  خوابهاي كودكي مي ديد

...  گرداب  

...  گرداب  

 .  مغشوش بروي تمامي هستي خم شده بودم 

.  با لمس اوج تنهايي خود لرزيدم  

 ...  لرزيد  

.  درون سايه ام پريدم 

 ...   پريد 

نرگس بر پلك هاي مادرم شكوفا مي شد

و ابديت

با آن زبان سرد چسبنده اش

.  ما را در خود فرو مي بلعيد 

       مهشيد شكيبا

 1376  سال 

بازگشت